τεύχη

Εξώφυλλο τεύχους #24
Φεβρουάριος 2016 / σ. 154 / εκδόσεις Άρδην
Εξώφυλλο τεύχους #23
2014 / σ. 200 / εκδόσεις Άρδην
Εξώφυλλο τεύχους #22
Φεβρουάριος 2013 / σ. 150 / εκδόσεις Άρδην
Εξώφυλλο τεύχους #21
Φεβρουάριος 2012 / σ. 120 / εκδόσεις Άρδην
Εξώφυλλο τεύχους #20
Σεπτέμβριος 2010 / σ. 93 / εκδόσεις Άρδην

κατηγορίες

newsletter

Μείνετε ενήμεροι για τα τελευταία νέα

Το στίγμα του περιοδικού

Από το 18ο τεύχος η Ελευθεριακή Κίνηση εκδίδεται από συντακτική επιτροπή, για τη λειτουργία της οποίας έχει ήδη συνταχθεί και επικυρωθεί το καταστατικό της. Έτσι, είναι
αναγκαίο να ειπωθούν ορισμένα πράγματα, προκειμένου να δοθεί το στίγμα του περιοδικού.

Κατ’ αρχάς, η Ελευθεριακή Κίνηση κινείται στο πλαίσιο της «οργανωτικής συγκρότησης του προτάγματος για την κοινωνική και ατομική αυτονομία». Αυτό δε σημαίνει ότι αποτελεί το εκδοτικό όργανο μιας συγκεκριμένης πολιτικής ομάδας. Ως περιοδικό λόγου προσπαθεί να διασαφηνίζει τη δημιουργία και την εξέλιξη των ιστορικών φαινομένων, προκειμένου να δημιουργήσει ένα κοινό έδαφος συνεννόησης με όσους εμφορούνται από τις αξίες της ατομικής και κοινωνικής αυτονομίας. Φυσικά, αυτό έχει εν μέρει γίνει, και θα συνεχιστεί με την επεξεργασία θεματικών όπως ο εθνικισμός, ο ολοκληρωτισμός, η γραφειοκρατία, το παραδοσιακό εργατικό κίνημα και τα νέα κοινωνικά κινήματα (οικολογικό, φεμινιστικό, ειρηνιστικό). Στόχος τού περιοδικού είναι να «ξαναδεί την ιστορία» με μία διαφορετική «φιλοσοφία της ιστορίας» από αυτή που μάς έχουν κληροδοτήσει οι γνωστές επαναστατικές παραδόσεις (πολιτικός φιλελευθερισμός, σοσιαλισμός με την ευρεία έννοια, αναρχισμός), σεβόμενοι, κατά τα άλλα, τα εποικοδομητικά στοιχεία τους. Συγκεκριμένα, εάν δούμε την ιστορία των ανθρώπων ως
προϊόν των συνειδητών –και όχι μόνο– πράξεων και «παραλείψεών» τους, οδηγούμαστε στην απόρριψη των κυρίαρχων επαναστατικών αντιλήψεων περί ιστορικών αναγκαιοτήτων, αντικειμενικών νόμων και τάσεων, περί προκαθορισμένων εξελίξεων. Ταυτοχρόνως, η Ελευθεριακή Κίνηση απορρίπτει την οικονομική καθοριστικότητα ως τη μόνη έγκυρη ερμηνευτική οδό για τις υποθέσεις των ανθρώπων και, αντιθέτως, αντιλαμβάνεται την ιστορία και τα «σκαμπανεβάσματά» της υπό το πρίσμα αυτού που πραγματικά, κατά τη γνώμη της, ήταν· νέες μορφές σύλληψης του κόσμου, νέες φαντασιακές δημιουργίες. Μιλώντας για πρόταγμα, εννοούμε μία πρόταση ζωής, η οποία εδράζεται θεμελιωδώς στην ελεύθερη βούληση των ανθρώπων και την απουσία βεβαιοτήτων. Πιο απλά, το πρόταγμα δεν επαγγέλλεται πως είναι «η μία και μοναδική σωστή πρόταση», αλλά αντιθέτως εμφανίζεται ως μία ακόμα πρόταση ανάμεσα στις άλλες, όσο και αν προφανώς μάς συγκινεί περισσότερο από αυτές. Το πρόταγμα δεν ενδιαφέρεται, και ούτε είναι σε θέση, να αποκτήσει εξαντλητική εξήγηση. Δεν αξιώνει καμία βεβαιότητα για το μέλλον, δε γνωρίζει προκαταβολικά τις πιθανότητες ή το χρονικό σημείο αποδοχής του από τους ανθρώπους και δεν αγωνιά να επιβάλλει στον κόσμο την υποτιθέμενη μοναδική αλήθειά του.

Μιλώντας για ατομική αυτονομία, χρειάζεται να επισημάνουμε τρία πράγματα. Πρώτον, ότι δε γίνεται αντιληπτή με τη λογική τού «κάνω ό,τι μού γουστάρει». Και αυτό γιατί το άτομο παραμένει ουσιωδώς μία κοινωνικά συγκροτούμενη οντότητα, ένα κοινωνικό άτομο. Δεύτερον, ότι το άτομο μπορεί να είναι πραγματικά αυτόνομο όταν προστατεύεται, μέσα από μία σειρά ατομικών δικαιωμάτων, από τις εκάστοτες καταπιεστικές συλλογικότητες, και τρίτον ότι φροντίζει για ένα απείρως δυσκολότερο έργο: τη χειραφέτησή του από την ιδιοτέλεια και τον αυτοστοχασμό του πάνω στα πάθη της ψυχής του.

Μιλώντας για κοινωνική αυτονομία, αναφερόμαστε στη βούληση και τη δυνατότητα της κοινωνίας στο σύνολό της να καθορίζει ρητά και άμεσα τους κανόνες λειτουργίας
της, μέσα σε ένα πνεύμα ισότητας και αμφισβήτησης, μέσα από την άμεση δημοκρατία, όπου η κοινωνία αναγνωρίζει ρητά τον εαυτό της ως το κύριο νομοθετικό σώμα.
Πέρα από το ζήτημα των δημοκρατικών διαδικασιών, κρίσιμο θεωρείται επίσης και το ζήτημα της συνεχούς επανεξέτασης των εκάστοτε κοινωνικών κανόνων, της συνειδητής δηλαδή εγκαθίδρυσης μιας αναστοχαστικής σχέσης με την ίδια τη διαδικασία θεσμοθέτησής τους.

Μιλώντας για δημοκρατική πολιτική, χρειάζεται να επισημάνουμε ότι η πολιτική έχει να κάνει με την αναπόδραστη και ακατάπαυστη ανάγκη σύμπραξης του ανθρώπου με τους συνανθρώπους του, προκειμένου να «βγάλει νόημα από τη ζωή του», να δώσει νόημα στη ζωή του, να μπορέσει να ζήσει συλλογικά με τις λιγότερες δυνατές τριβές. Ως τέτοια, η πολιτική θα μας συντροφεύει πάντα και δεν πρόκειται να απαλλαγούμε από αυτήν ως διά μαγείας μέσα σε κάποια παραδείσια (θεολογική ή κομμουνιστική) γη της επαγγελίας. Η πολιτική της Ελευθεριακής Κίνησης είναι δηλαδή μία πολιτική-υπέρ-της-πολιτικής, η οποία δίνει σημασία στη δημόσια διαβούλευση όχι μόνον ως μιας διαδικαστικής αρχής αλλά και ως μιας ανεξάλειπτης πτυχής της ανθρώπινης τραγικότητας: των διαφορετικών και συχνά συγκρουόμενων ανθρώπινων γνωμών.

Η άσκηση μιας δημοκρατικής πολιτικής συνεπάγεται την αποκήρυξη της κυριαρχικής λογικής της βίας και το σεβασμό προς τη διαφωνία μέσα από την ανταλλαγή γνωμών και επιχειρημάτων. Επιπλέον, η δημοκρατική πολιτική στοχεύει στη δημιουργία δημόσιων σφαιρών διαβούλευσης, δηλαδή λαϊκών συνελεύσεων και συμβουλίων που θα υπερβαίνουν στην πράξη τις λογικές της αντιπροσώπευσης, της υποκατάστασης, του «καπελώματος», των φωτισμένων πρωτοποριών και του κομματισμού. Η δημοκρατική πολιτική εδράζεται σε έναν ενεργό πολίτη που, πέρα από τις ιδιωτικές υποθέσεις του, «βρίσκει χρόνο» και για τις δημόσιες. Έναν πολίτη που διακατέχεται από ένα δημόσιο και πολιτειακό ήθος, ένα ήθος δηλαδή δημόσιου καθήκοντος και κοινωνικής υπευθυνότητας, που πέρα από τον εαυτό του ενδιαφέρεται και για τους άλλους. Και όλα αυτά, με την προοπτική της εξάλειψης των κοινωνικών ανισοτήτων και των κοινωνικών ιεραρχιών μέσα στο πλαίσιο μιας αυτοδιοικούμενης και συνομοσπονδιακά οργανωμένης ελευθεριακής πολιτείας.

Η συντακτική επιτροπή

Συλλογή ανεξάρτητου περιεχόμενου